Dreams… 4 maanden later – Game Recensie

Ik was in de periode na de release nog niet helemaal overtuigd van Dreams, de ambitieuze ‘maak-je-eigen-games-en-creaties’-game van de makers van LittleBigPlanet. De creaties van de community waren over het algemeen nog onderontwikkeld of simpelweg al rottende Frankenstein monsters vanaf het begin. Ik wou Dreams echter niet gelijk al afschrijven tijdens deze beginperiode. Ik besloot de game daarom een tijdje links te laten liggen. ‘Misschien dat de community gewoon nog wat meer tijd nodig heeft om de creatietools uit te vogelen’, dacht naïeve ik. Inmiddels zijn we vier maanden verder en besloot ik het weer opnieuw te proberen met Dreams. Helaas eindigde dat al snel in een kille nachtmerrie.

Creëer, Speel, Deel

Ik zal gelijk toegeven dat ik op het gebied van software-engineering niet bepaald onderlegd ben. Ik kan je daarom misschien hooguit globaal vertellen wat een game engine is (de softwarematige basis van een game, dankjewel Wikipedia). Maar op de vragen hoe dat in z’n werking gaat en hoe je met een paar nullen en enen een Grand Theft Auto op je beeldscherm tovert, moet ik je de antwoorden schuldig blijven.

Gelukkig hoef je dit in Dreams allemaal niet te weten om een tof spel te kunnen maken. Ontwikkelaar Media Molecule doet al het stoffige codeerwerk namelijk al voor je, zodat jij je volledig kan storten op je briljante game-idee, die anders waarschijnlijk voor altijd onopgemerkt zal blijven.

Ik heb helaas niet zoveel tijd kunnen stoppen in de creatietools van Dreams als ik had gehoopt, maar het werd voor mij wel al snel duidelijk dat Dreams de meest toegankelijke en flexibele game engine tot nu toe is. Er is werkelijk van alles mogelijk. Ik heb games uit zo’n beetje elk genre voorbij zien komen: shooters, horrorgames, point-and-clicks, platformers en noem het allemaal maar op. Daarnaast is het zelfs mogelijk om je eigen muziek te componeren en volledige animatiefilms en kunstwerken te maken. Elk onderdeel beschikt hierbij over uitgebreide (!!) tutorials. Het is bewonderenswaardig om te zien hoeveel moeite Media Molecule in deze tutorials heeft gestopt en het verklaart voor een groot deel waarom de game maar liefst 7 jaar in ontwikkeling was. Van workshops tot interactieve tutorials tot video-content; zelfs complete beginners als ik zouden hier wegwijs uit kunnen worden.

Het creëren van content werkt enorm intuïtief en wordt uitstekend uitgelegd aan de hand van interactieve tutorials.

Naast het creëren van je eigen games, films, kunst en muziek is het natuurlijk ook mogelijk om de ‘dreams’ van andere mensen te bewonderen. Het bekijken en bespelen van deze dreams gaat gelukkig erg makkelijk door de overzichtelijke zoeklijsten. Laadtijden zijn verrassend kort en het is zelfs mogelijk om te ‘Auto Surfen’, waarbij je aan de lopende band willekeurig geselecteerde creaties voorgeschoteld krijgt. Dit besloot ik dan ook maar voor het eerst in maanden weer eens te doen, met het verstand op nul en een open mind. Helaas werd na enkele dreams al snel iets pijnlijk duidelijk: de mensen hebben de tutorials inmiddels overgeslagen.

Teleurstellende creaties

De meeste gamers zijn natuurlijk geen game-ontwikkelaars, dus ik verwacht absoluut geen Rockstar-achtige producties tegen te komen, maar het niveau is over het algemeen nog steeds schrikbarend slecht. Daar is de afgelopen vier maanden helaas weinig verbetering in gekomen. Dreams puilt inmiddels uit van de meme-games, remakes van bestaande spellen en ‘demo’s’, waarvan een voltooide versie waarschijnlijk altijd zal ontbreken. Ze zijn zo oververtegenwoordigd dat zelfs de betere dreams niet eens meer in de zoeklijsten verschijnen. Hierdoor worden goede, originele ideeën totaal ondergesneeuwd door troep als ‘Drunk Batman’, ‘SPONGEBOB BE VIBING 2’ en de talloze Super Mario ‘remakes’ die ik inmiddels niet meer kan luchten of zien.

Wallace (links) en Shrek (in de verte) zijn inmiddels iconen in de ‘magische’ wereld van de Dreams-memes.

LittleBigPlanet-syndroom

Dreams loopt helaas ook een beetje tegen hetzelfde probleem aan als LittleBigPlanet. Afgezien van de bovengenoemde rommel is het soms super knap wat er gemaakt wordt, en die creaties zorgen vaak ook voor leuke filmpjes op YouTube, maar het is meestal gewoon niet echt leuk om zelf te spelen. Het aantal spellen dat ik bijvoorbeeld ben tegengekomen met een degelijke besturing is op een hand te tellen. De first-person shooters hebben over het algemeen waardeloze wapen feedback en vijandelijke AI, de 3D platformers zijn houterig en stijf en de horror games zijn zo donker en slecht zichtbaar dat ik altijd de gordijnen dicht moet doen met de tv-helderheid op ‘Brand Je Ogen Eruit’.

Daarnaast vallen de technische tekortkomingen van Dreams ook direct op bij creaties die iets meer proberen te doen dan de gemiddelde meme-game. De frame rate kakt regelmatig in naar diavoorstelling-niveau, kartelrandjes zijn op bijna elk object zichtbaar en de resolutie is meestal niet al te hoog.

Een afgrijselijke Crash Bandicoot-‘remake’, vermoedelijk in elkaar gezet door Crash hoogstpersoonlijk.

Less is More

En dat niet alles mogelijk is in Dreams, heeft niet alleen te maken met die technische tekortkomingen. Het maken van games, zeker ambitieuze 3D-games, vereist nou eenmaal tijd, kennis en heel veel noeste arbeid. Je moet tegenwoordig echt over een gespecialiseerd team beschikken om zulke games te maken. In de Dreams-community lopen maar weinig mensen rond die al die tijd en moeite willen of kunnen steken in het maken van een game in Dreams. En geef ze eens ongelijk. Het is niet eens mogelijk om direct geld te verdienen aan je games. Je kan je dreams niet opslaan op je PC en exporteren naar een platform als itch.io, waardoor mensen afhankelijk zijn van Patreon en donaties. Dat is het voor veel mensen gewoon niet waard, waardoor we uiteindelijk achter blijven met gigantisch grote halfbakken spellen die niet fijn zijn om te spelen en over 3 jaar misschien een keer ‘af’ zijn.

De leukste spellen vind ik daarom persoonlijk de kleinere spellen die vaak op slechts één mechanisme focussen. Een van mijn favoriete dreams is een hilarische simulatie van een potje duimworstelen. Je gebruikt slechts één knop, waarmee je je duim omlaag doet, om zo je tegenstander aan te vallen of te misleiden. Hierbij is het ook van belang dat je je ‘uithoudingsvermogen’ in de gaten houdt en dus niet te vaak achter elkaar je duim laat zakken.

De simpelere spellen zijn enorm effectief en redden Dreams van een fatale ondergang.

Het is ondanks zijn eenvoud een verrassend verslavend spelletje en laat perfect de flexibiliteit en mogelijkheden van Dreams’ creatietools zien. Ook is het simpelweg een stuk completer dan 90% van de andere dreams. De presentatie is verzorgd en de game beschikt nog over allerlei andere spelmodi met alternatieve spelregels en bevat zelfs een multiplayer component. Dit zijn de ideale spellen om te maken als je er alleen voor staat en over beperkte tijd en kennis van game development beschikt. Toch lijken veel mensen dit niet te snappen en verspillen ze liever mijn tijd met schijtlollige meme-platformers met 300 inhoudsloze levels, een tenenkrommende verhaallijn en allerlei nutteloze toeters en bellen (vaak nog gejat van andere spelers ook).

Conclusie

Uiteindelijk ben ik toch wel teleurgesteld in Dreams. Voor de release had ik hoge verwachtingen en goede hoop dat dit uiteindelijk een toffe inspiratiebron voor creativiteit kon gaan worden. Helaas zit dat er ook vier maanden na de release (nog) niet in. Hoewel Media Molecule een uitstekende fundering heeft neergelegd, blijf je bij dit soort games natuurlijk gewoon afhankelijk van de community. En het grootste gedeelte daarvan lijkt Dreams inmiddels ook alweer de rug toegekeerd te hebben. Wat overblijft is niets meer dan een handjevol halfbakken spellen, Shrek-memes en een geniaal potje duimworstelen.

Waardering: 3 uit 5.

De screenshots die gebruikt zijn voor deze recensie en de bijbehorende banner zijn gemaakt met behulp van de Share-functionaliteit op de Playstation 4.

Reacties zijn gesloten.

Blog op WordPress.com.

Omhoog ↑