The Last of Us: Part II – Game Recensie

‘Deze game heeft absoluut geen vervolgdeel nodig.’ Een populaire stelling van vele trouwe fans van The Last of Us, die dolgelukkig waren met de afloop van de eerste game en dat niet ‘geruïneerd’ wilden zien worden. Zelf smachtte ik altijd wel naar meer. Ik ben gek op The Last of Us en Ellie is misschien wel mijn favoriete fictieve personage aller tijden. Ik wou simpelweg meer van haar zien. Gelukkig werd mijn wens in 2016 verwezenlijkt met de aankondiging van The Last of Us: Part II, waarbij Ellie zelfs de hoofdrolspeelster zou worden. Helaas was de game toen volgens ontwikkelaar Naughty Dog nog in ‘early development’, dus lange jaren van geduld en gezonde frustratie waren onvermijdelijk. Inmiddels zijn we vier jaar en twee vertragingen verder en verscheen de game op 19 juni 2020 dan ein-de-lijk op mijn deurmatje. En ik ben blij en opgelucht dat ik na al die jaren wachten nu dan eindelijk kan zeggen: het was het het allemaal waard.

Grafische Glorie

We hebben hier natuurlijk te maken met een Naughty Dog-game, wat al garant staat voor een aantal dingen: een tot in de puntjes uitgewerkte speelwereld, een immens oog voor detail en adembenemende graphics en animaties. Hier wordt in The Last of Us: Part II zeker niet vanaf gestapt, integendeel zelfs. Dit is naar mijn mening de mooiste game op de Playstation 4. Dat Naughty Dog dit pareltje heeft kunnen persen uit die ronkende ouwe bak met een Jaguar CPU uit het fossiele tijdperk, getuigt van het ongelooflijke talent wat rondloopt in die studio. De ‘levels’ hier zijn zelfs een stuk groter dan in welke voorgaande Naughty Dog-game dan ook en tot de nok toe gevuld met interessante locaties en verhalen.

Wraak

Over het verhaal zelf zal ik zo weinig mogelijk loslaten. Ik heb zelf twee maanden voor de release van de game het internet volledig vermeden toen er cruciale details uitlekten over het verhaal, wat (logischerwijs) alleen maar ten goede is gekomen van de ervaring. Het verhaal start vrijwel precies op de plek waar we in het eerste deel zijn geëindigd. Joel en Ellie zijn gesetteld in Jackson, het dorpje van Joel’s broer Tommy, en enkele ‘zorgeloze’ jaren vliegen voorbij. Ellie is inmiddels 19 jaar oud en heeft in Jackson een aantal toffe personages leren kennen, waaronder haar vriendin Dina, die voor mij misschien wel een van de hoogtepunten van de game vormt. Na een verschrikkelijke gebeurtenis wordt de rust echter wreed verstoord en zint Ellie op wraak. Dat verlangen naar wraak brengt haar uiteindelijk op een levensgevaarlijke reis naar Seattle, met alle gevolgen van dien.

Op het gebied van storytelling hoort Naughty Dog natuurlijk al sinds The Last of Us Part 1 bij de big boys, en Part II tikt met speels gemak datzelfde torenhoge niveau aan. Het verhaal is zelfs een stuk langer dan Part I en hoewel er hier en daar wat probleempjes zijn met het tempo, wist het verhaal me continu te verrassen en te raken. Telkens als ik dacht dat de logische eindconclusie in handbereik lag, nam het verhaal weer een andere, geniale wending. De cutscenes zijn een lust voor het oog en wisten alle gewenste emoties bij me op te wekken. En hoewel enkele twists misschien niet in de smaak zullen vallen bij trouwe fans, zit het verhaal naar mijn mening op hetzelfde niveau als die uit de eerste game.

Downtime

Voor mij zijn de beste momenten in de game misschien wel de momenten waar je op je dooie akkertje de omgeving afstruint voor materialen, waarbij je ook de kans krijgt om je partners beter te leren kennen. Ze lopen hierbij zij aan zij met je door de wereld en praten met je over het leven, wat ze hebben meegemaakt en wat jullie allemaal tegenkomen in de speelwereld. Ik genoot echt van de gesprekken tussen Ellie, Dina, Joel en de vele bijpersonages die op je pad komen. Dit zijn niet enkel en alleen personages die in het leven zijn geroepen om de speler te vermaken met eindeloze explosies en gevechten. Dit zijn personages met uitgesproken persoonlijkheden, hobby’s, angsten en gevoelens, wat het zo interessant maakt om ze te volgen tijdens hun barre avonturen. Schrijvers Neil Druckmann en Halley Gross weten als geen ander hoe je natuurlijke dialoog schrijft, en de uitstekende performances van de stemacteurs maken het helemaal af. Met name Ashley Johnson, de stemactrice van Ellie, is in deze game in topvorm en weet van Ellie een krachtig, maar tegelijkertijd ook kwetsbaar en liefdevol meisje in een genadeloze ‘zombie’-apocalypse te maken.

Representatie

Wat ik ook tof vind om te zien, is hoe divers de cast is. Personages met uiteenlopende achtergronden, genders, seksuele oriëntaties en geloofsovertuigingen zijn allemaal aanwezig en verrijken naar mijn mening de ervaring. Games van deze schaal slagen er nog altijd maar zelden in om meerdere bevolkingsgroepen (goed) te representeren en het is mooi om te zien dat zo’n grote studio als Naughty Dog zich hier hard voor wilt maken.

Het is echter allemaal zeker niet perfect, en op sommige vlakken wordt de plank zelfs een beetje misgeslagen. Zo wordt bijvoorbeeld een transgender-personage in de game door een groep vijanden continu met zijn oude naam aangesproken. Hoe harteloos de wereld van The Last of Us ook kan zijn, het is geen excuus om dit te verwerken in je game, in welke context dan ook. Ook ondervinden LGBT+ en andere minority personages veel marteling en pijn in het spel. Om die redenen kan ik me goed voorstellen dat Part II voor verdeeldheid zorgt en sommige mensen besluiten het spel hierdoor links te laten liggen. Toch hoop ik dat Naughty Dog de positieve punten meeneemt naar hun volgende game en goed luistert naar feedback, omdat diversiteit enorm belangrijk is en de games er beter door worden.

Gameplay

Tussen de verhaalgerelateerde scènes en downtime door krijgen we op onze reis naar Seattle natuurlijk ook te maken met genadeloze soldaten, overvallers en geïnfecteerden. Ellie is in tegenstelling tot Joel een stuk kleiner en lichter en speelt daardoor net een beetje anders dan hem. We zijn nog steeds in staat om vijanden de hersens in te slaan met een flinke honkbalknuppel, maar het is door Ellie’s wendbaarheid een stuk efficiënter om confrontaties zoveel mogelijk te ontlopen. Zo kan Ellie zich bijvoorbeeld door kleine ruimtes wurmen en over de grond kruipen om vijanden ongezien te verrassen.  

Ook kunnen de meeste levels nu voltooid worden door simpelweg uit het zicht van vijanden te blijven en te sluipen naar het volgende checkpoint. In The Last of Us Part 1 was dit door Joel’s beperkte move-set een stuk lastiger, waardoor Ellie’s nieuwe vaardigheden een welkome verbetering zijn in Part II, omdat je nog altijd niet over veel wapens en munitie beschikt. Wel kan het soms lastig zijn om de ‘uitgang’ van een level te vinden, omdat de levels nu een stuk groter zijn. Vaak zit deze ook een beetje té goed verstopt. Het is echter geen dealbreker en in de instellingen is zelfs een ‘Tip’-optie te vinden, waarbij het spel op een gegeven moment een markering toevoegt om te laten zien waar je naartoe moet.

Soms ontkom je echter niet aan een loodzwaar gevecht en gelukkig zijn die nog steeds net zo bruut en intens als in de eerste game. Vijanden kunnen enorm agressief zijn en halen alles uit de kast om je te grazen te nemen, dus elke kogel telt. Het schieten voelt nog steeds erg goed door de uitstekende feedback van wapens, en de strakke animaties en geluidseffecten weten de actie goed te verkopen. Dit alles maakt The Last of Us: Part II misschien wel de beste third-person shooter die ik in jaren gespeeld heb. Vooral de momenten waar ik de dood in de ogen aankeek en ondertussen nog te dealen had met zwaar bewapende vijanden waren zenuwslopend.

Conclusie

Geen enkele game is natuurlijk perfect. Ook The Last of Us: Part II heeft hier en daar wat mankementen, die vooral betrekking hebben op het tempo van het verhaal en de flow van de levels. Maar ondanks dat wist deze game me van begin tot eind volledig op te slokken in een prachtig, maar wreed universum. Mij zul je waarschijnlijk nooit horen zeggen welk deel van de twee het beste is. The Last of Us: Part II werkt natuurlijk voor een groot deel door het sublieme voorwerk van haar voorganger, maar dit nieuwe deel in de inmiddels legendarische serie gaat vrolijk door op dat ongekend hoge niveau van Part I, met immense verbeteringen aan de gameplay. De twee games vormen samen een prachtig overkoepelend geheel en allebei hebben ze een speciaal plekje in m’n hart verworven. Ik zal daarom waarschijnlijk nooit een keuze kunnen maken tussen de twee. Wat ik wel zeker weet, is dat The Last of Us: Part II een unieke ervaring is geweest, die de lange, lange wachttijd absoluut heeft gerechtvaardigd.

Waardering: 5 uit 5.

De screenshots die gebruikt zijn voor deze recensie en de bijbehorende banner zijn gemaakt met behulp van de Share-functionaliteit op de Playstation 4.

Reacties zijn gesloten.

Blog op WordPress.com.

Omhoog ↑